μεταφερθήκαμε!
το αφήνω όπως είναι επιπλομένο.... με χιλιάδες αναμνήσεις φορτωμένο!!!!
Μετακόμιση..... ιδού η νέα κατοικία Ζακαμπενιά
Καλή χρονιά!
Αδικία δεν είναι;
Κάποιο κυριακάτικο απόγευμα του Νοέμβρη, μιλάγαμε στο τηλέφωνο και σου ανεφερα οτι θέλω να σου αφιερώσω μια εγγραφή μου, κάθισα εκείνο το απόγευμα να τη γραψώ, αλλά δεν εβγαινέ λεξη από το μυαλό μου για να φτάσει στα δαχτυλά μου. Σήμερα μετα τo μήνυμα σου, βγηκαν τα λόγια και τα δάχτυλα τρέχουν .....
"Δεν υπάρχει νόημα ρε συ Ζέτα, η ευτυχία είναι πρόσκαιρη ή κούφια, δεν μπορείς να ελπίζεις σε τίποτα και έτσι οπως έχουν γίνει οι ανθρωποι είναι άσε με να σε αφήσω. Δεν μπορείς να βασιστείς σε τιποτα. "
Και τι θες να κάνουμε ; να περιμένουμε τίποτα για να έρθει τιποτα; οχι κούκλα μου στο ειπα πολλές φορές, περιμένουμε τα πάντα για έρθει κατι.... αλλιώς δεν έχει νόημα!!!! Και αυτό στο ξανάπα, στη ζωη τίποτα δεν ειναι ροδινο ....έτσι ειναι η ζωή....στενάχωρη. Το θέμα είναι εσύ τι κανεις; αφήνεις να σε πάρει απο κάτω;
Πέφτω! σπάω τα μούτρα μου! και ξανασηκώνομαι για να τα ξανασπάσω, και θα ξαναμανασηκωθω για να τα ξαναμανασπάσω και πάει λέγοντας.... Η ευτυχία είναι κρυμμένη (λέμε τωρα! η ευτυχία ειναι μπροστα μας και εμεις εθελοτυφλουμε! ) λιγο πριν τσακιστεις και λιγο πριν σηκωθείς....!
ασε με να σε αφησω, ναι !....αφου εχω παρει κατι απο εσένα και αφού εχεις πάρει κατι απο εμένα! καλό ή κακό, δεν έχει σημασία, αφήνω τον εναν άνθρωπο ή με αφήνει για να ερθει ο άλλος, να υπάρχει εναλλαγη να μην ρουτινιασεις...Δίνεις - Παίρνεις, Παντα !!!
Βασιζόμενη σε αυτο που λέμε εαυτό, σε αυτο που λέμε προσωπικότητα!!! Φίλοι ... όποιος είναι δίπλα σου εκείνη τη στιγμή, είπαμε μόνοι μας ερχόμαστε και μονοι μας πεθαίνουμε, γιατι να ζούμε και μόνοι μας ;;; Αδικία δεν ειναι ;
together we stand, devited we fall....
μια που έβρεξε σημερα ..... (στο μήνα επεσα λιγο έξω αλλά- φίλη σου ειμαι θα με συγχωρέσεις! )
Ξανά... (Νο 3 )
Έχω μάθει να ζω χωρίς εσένα, ξερώ τι θέλω πια και εσύ δεν είσαι μέσα, όμως κάθε φορά που βλέπω το όνομα σου στην οθόνη του κινητού μου δεν μπορώ να μην απαντήσω ... και εσύ με γεμίζεις με ενοχές, με τύψεις ... τι θες να κάνω; Γιατί απλά δεν εξαφανίζεσαι; Φύγε ! Τα κατέστρεψες όλα και τώρα γυρνάς να πεις τι; Τα νέα σου ; δεν θέλω να μάθω για την αξιολύπητη ζωή σου .... Δεν θέλω να μου πεις πως έμεινες μόνος .... Όμως είναι πολύ δύσκολο να μην σηκώσω το τηλέφωνο ...
Τι πονάει περισσότερο ότι πια δεν είμαστε μαζί ή ότι κάποτε υπήρξαμε;
Γεμάτο δάκρυα στάζει το πέλαγος
Μοιάζει το χιόνι σου φέτος να καίει
Μοιάζει το μέλλον να είναι απροσπέραστο
Σ' ένα παρόν που στενάζει και κλαίει
Είναι χλωμό του ουρανού το στερέωμα
Και τούτη η πόλη φαρμάκι να στάζει
Έχω πια χάσει καιρό το δικαίωμα
Να σ' αντικρίζω καθώς θα χαράζει
Όσο μ' αγάπησες τόσο σε πρόδωσα
Όσο με πρόδωσες σ' είχα αγαπήσει
Όσο με άφηνες τόσο σε άφηνα
Κι όσο με μίσησες με έχω μισήσει...
Κλείνω τα μάτια και βλέπω το αύριο
Κι είναι ένα αύριο δίχως εικόνες
Ίσως να ζει η αγάπη μεθαύριο
Ίσως περάσουν κι αυτοί οι χειμώνες
Είναι η πόλη μας τώρα πια φάντασμα
Μοιάζει με πίνακα που έχει ξεβάψει
Κι έχει απομείνει μονάχα η θάλασσα
Να μου θυμίζει ότι έχω ξεχάσει
Έτσι κοιτάζω την πόλη που αγάπησα
Όταν σε είχα σε αυτή συναντήσει
Έτσι κοιτάζω την πόλη που άφησα
Όταν στην άβυσσο μ' είχες αφήσει...
blogopaixnido...
Mε κάλεσε το Μαλινάκι σε ενα όμορφο μπλοκοπαιχνιδάκι....
Ρε παιδιά τι συγκίνηση ήταν αυτή.... Κόλλησα και μετά έψαχνα να βρω επισόδεια ... τεσπα ...
Λοιπον ιδου τα αγαπημένα μου...
thuder - thunder cats!!!
master of the universe...
o jumaru ειναι ετοιμος!!!
Καπαμαρουουουουου!!!
και κλασικα λαλαλαλαλαλα στρουμφοτραγουδω!!!!
και εγώ με τη σείρα μου θα καλέσω το Αθηνούλι.
Καλημέρες !!!
Καλημέρες με ανεκδοτάκι...
Αν όλα πάνε καλά.
Αν η γυναίκα σας είναι υπέροχη.
Αν η ερωμένη σας είναι ακόμα καλύτερη.
Αν ο μισθός σας σας φτάνει και σας περισσεύει.
Αν το αφεντικό σας είναι και γ*μώ τα παιδιά.
Αν δεν έχετε προβλήματα υγείας...
ΚΟΨΤΕ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ! ...
The Raven
Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door
Only this, and nothing more."
Θυμάμαι ήταν στον ψυχρό και παγερό Δεκέμβρη και κάθε λάμψη της φωτιάς σα φάντασμα φαινόταν. Ποθούσα το ξημέρωμα, μάταια προσπαθούσα να δώσει με παρηγορία στη λύπη το βιβλίο, για τη γλυκιά Ελεονόρα μου, την όμορφη τη κόρη όπως οι αγγέλοι τη καλούν, ενώ εδώ δεν έχει για πάντα ούτε όνομα.
Και τ' αλαφρό μουρμουρητό που κάναν οι κουρτίνες με άγγιζε, με γέμιζε με τρόμους φανταχτούς, και για να πάψει τ' άγριο το χτύπημα η καρδιά μου σηκώθηκα φωνάζοντας: "Θα είναι κάποιος ξένος όπου ζητά να κοιμηθεί έδω στη κάμαρά μου αυτό θα είναι μοναχά και περισσότερο όχι".
Τώρα μου φάνηκε η ψυχή πιο δυνατή για τούτο, "Κύριε" είπα, "ή Κυρά, ζητώ να συγχωρείστε, γιατί εγώ ενύσταζα κι ο κρότος ήταν λίγος, ήσυχος, που δεν άκουσα εάν χτυπά η πόρτα" κι άνοιξα στους αγέρηδες ορθάνοιχτη τη πόρτα σκοτάδι ήταν γύρω μου και όχι τίποτ' άλλο.
Μες στο σκοτάδι στάθηκα ώρα πολλή μονάχος, γεμάτος τρόμους κι όνειρα που πρώτη φορά τότε η λυπημένη μου ψυχή στα βάθη της επήρε, μα η σιγή ήταν άσωστη και το σκοτάδι μαύρο κι "Ελεονόρα" μοναχά ακούγονταν η ηχώ από τη λέξη που 'βγαινε απ' τα ανοιχτά μου χείλη. Αυτό μονάχα ήτανε και όχι τίποτ' άλλο.
Γυρίζοντας στη κάμαρα με μια καρδιά όλο φλόγα, άκουσα πάλι να χτυπούν πιο δυνατά από πρώτα. "Σίγουρα κάποιος θα χτυπά από το παραθύρι, ας πάω να δω κι ας λύσω πια ετούτο το μυστήριο, ας ησυχάσει η μαύρη μου καρδιά και θα το λύσω, θα είναι οι αγέρηδες και όχι τίποτ' άλλο.
'Ανοιξα το παράθυρο κι ένα κοράκι μαύρο με σχήμα μεγαλόπρεπο στη κάμαρα μου μπήκε και χωρίς διόλου να σταθεί ή ν' αμφιβάλλει λίγο, επήγε και εκάθισε στη πέτρινη Παλλάδα απάνω από τη πόρτα μου, γιομάτο σοβαρότη. Κουνήθηκεν, εκάθισε και όχι τίποτ' άλλο.
Το εβενόχρωμο πουλί που σοβαρό καθόταν τη λυπημένη μου ψυχή έκανε να γελάσει. "Χωρίς λοφίο", ρώτησα, "κι αν είν' η κεφαλή σου δεν είσαι κάνας άνανδρος, αρχαϊκό κοράκι, που κατοικείς στις πένθιμες ακρογιαλιές της Νύχτας; Στ' όνομα της Πλουτωνικής της Νύχτας, τ' όνομά σου!" Και το κοράκι απάντησε: "Ποτέ από 'δω και πια".
Ξεπλάγηκα σαν άκουσα το άχαρο πουλί ν' ακούει τόσον εύκολα τα όσα το ρωτούσα αν κι η μικρή απάντηση που μου 'δωσε δεν ήταν καθόλου ικανοποιητική στα όσα του πρωτόπα, γιατί ποτέ δεν έτυχε να δεις μες στη ζωή σου ένα πουλί να κάθεται σε προτομή γλυμμένη απάνω από τη πόρτα σου να λέει: "Ποτέ πια".
Μα το Κοράκι από κει που ήταν καθισμένο δεν είπε άλλη λέξη πια σα να 'ταν η ψυχή του από τις λέξεις: "Ποτέ πια", γεμάτη από καιρό. Ακίνητο καθότανε, χωρίς ένα φτερό του να κινηθεί σαν άρχιζα να ψιθυρίζω αυτά: "Τόσοι μου φίλοι φύγανε ως και αυτές οι Ελπίδες κι όταν θε να 'ρθει το πρωΐ κι εσύ θε να μου φύγεις". Μα το πουλί απάντησε: "Ποτέ από δω και πια".
Ετρόμαξα στη γρήγορη απάντηση που μου 'πε πάντα εκεί ακίνητο στη προτομήν απάνω. "Σίγουρα" σκέφτηκα, "αυτό που λέει και ξαναλέει θα είναι ό,τι έμαθε από τον κύριό του που αμείλικτη η καταστροφή θα του κοψ' το τραγούδι που θα 'λεγεν ολημερίς και του 'καμε να λέει λυπητερά το "Ποτέ πια" για τη χαμένη ελπίδα".
Μα η θέα του ξωτικού πουλιού μ' έφερε γέλιο κι αρπάζοντας το κάθισμα εκάθισα μπροστά του και βυθισμένος σ' όνειρα προσπάθησα να έβρω τι λέει με τη φράση αυτή, το μαύρο το Κοράκι, το άχαρο, τ' απαίσιο, ο τρόμος των ανθρώπων, σαν έλεγε τις θλιβερές τις λέξεις: "Ποτέ Πια!".
Κι έτσι ακίνητος βαθιά σε μαύρες σκέψεις μπήκα χωρίς μια λέξη μοναχά να πω εις το Κοράκι που τα όλο φλόγα μάτια του μες στη καρδιά με καίγαν. Έτσι σκεφτόμουν έχοντας στο βελουδένιο μέρος του παλαιού καθίσματος γερμένο το κεφάλι, στο μέρος που το χάϊδευαν η λάμψη της καντήλας, εκεί όπου η αγάπη μου δε θ' ακουμπήσει πια!
Τότε ο αγέρας φάνηκε σα να 'ταν μυρωμένος από 'να θυμιατήριο αόρατο που αγγέλοι και Σεραφείμ το κούναγαν και τ' αλαφρά τους πόδια ακούγονταν στο μαλακό χαλί της κάμαράς μου. "Ναυαγισμένε" φώναξα, "αναβολή σου στέλνει με τους αγγέλους, ο Θεός και μαύρη λησμοσύνη για τη χαμένη αγάπη σου την όμορφη Λεονόρα. Πιες απ' το μαύρο το πιοτό της Λήθης και λησμόνα εκείνην όπου χάθηκε". Και το Κοράκι είπε: "Ποτέ από δω και πια!".
Είπα: "Προφήτη των κακών, είτε πουλί είτε δαίμων είτε του μαύρου πειρασμού αποσταλμένε συ είτε στης άγριας θύελλας το μάνιασμα χαμένε, αλλ' άφοβε, στον κόσμο αυτόπου κατοικεί ο Τρόμος, πες μου με ειλικρίνεια, υπάρχει δω στον κόσμο της λύπης κανά βάλσαμο που δίνει η Ιουδαία; Πες μου!", μα κείνο απάντησε: "Ποτέ από δω και πια!".
"Προφήτη", είπα, "δαίμονα, της Συφοράς πουλί, Προφήτης όμως πάντοτε, στον Ουρανό σ' ορκίζω, που απλώνεται από πάνω μας παρηγορήτρα αψίδα, εις του Θεού το όνομα που οι δυο μας τον λατρεύουν, πες μου αν στον Παράδεισο θε ν' αγκαλιάσω κείνη, εκείνη που οι άγγελοι τη λεν Ελεονόρα"; Και το κοράκι απάντησε: "Ποτέ από δω και πια!".
"Ας γίν' η μαύρη φράση σου το σύνθημα να φύγεις", εφώναξα αγριωπός πηδώντας κει μπροστά του. "Πήγαινε πάλι να χαθείς στην άγρια καταιγίδα ή γύρνα στις ακρογιαλιές της Πλουτωνείου Νύχτας ούτ' ένα μαύρο σου φτερό δε θέλω δω ν' αφήσεις ενθύμηση της φράσης σου της ψεύτικης και πλάνας βγάλ' απ' τη δόλια μου καρδιά το ράμφος που 'χεις μπήξει και σύρε τη φανταστική μορφή σου στα σκοτάδια!" Και το Κοράκι απάντησε: "Ποτέ από δω και πια!".
Και το Κοράκι ακίνητο στη προτομή όλο μένει, στης Αθηνάς τη προτομή απάνω από τη πόρτα και τ' αγριωπά τα μάτια του σα του Διαβόλου μοιάζουν όταν μονάχος σκέφτεται. Και το θαμπό λυχνάρι ρίχνει σκια στο πάτωμα σαν πέφτει στο Κοράκι. Και η ψυχή μου ανήμπορη δε θα μπορέσει πια να βγει απ' τον αμφίβολο τον κύκλο της Σκιάς που φαίνεται στο πάτωμα. Ποτέ από δω και πια!
(Mετάφραση Κώστας Ουράνης)
Θέλω...
Από μικρή στον καθρέφτη μου έγραφα στίχους , ρητά ότι μου άρεσε με ότι ήμουνα κολλημένη εκείνη την εποχή. Το Πάσχα μου έκαναν δώρο ένα βιβλίο το διάβασα,έβγαλα τα συμπεράσματα μου και από τότε είναι γραμμένο στον καθρέφτη με τεράστια κόκκινα γράμματα τα εξής :
ΘΕΛΩ
ΠΙΣΤΕΥΩ
ΑΠΟΚΤΩ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να «φωνάξω» αυτά που θέλω ...για να τα πιστέψω και να γίνουν!
Θέλω να φτιάξω το δωμάτιο μου ...
Θέλω να αλλάξω οοοολη μου τη ντουλάπα ...
Θέλω να σταματήσει να με πονάει το πόδι μου ...
Θέλω να γυρίσει το προϊσταμενάκι στη δουλειά ...
Θέλω να βλέπω χαρούμενες φάτσες γύρω μου ...
Θέλω να μην έχουν προβλήματα οι φίλοι μου ...
Θέλω να πηγαίνω στο γήπεδο ...
Θέλω να μην κολλάει ο υπολογιστής μου ...
Θέλω να τουρμπισω το αμάξι μου ...(takis o άπιαστος ! )
Θέλω να θυμηθώ τα ιταλικά μου ...
Θέλω να δω όπερα ...
Θέλω να ταξιδέψω παντού ...
Θέλω να δω το σινικό τείχος ...
Θέλω να πετύχω σε αυτό που τόσα χρόνια ανέβαλα να κάνω με τον φόβο μην δεν πετύχω ...
Θέλω να λιάζομαι στο νησί όλο το καλοκαίρι ...
Θέλω να αποκτήσω δικό μου σπίτι κάποια στιγμή στην Κρήτη ...
Θέλω να χορεύω μαλεβιζιώτη κάθε μέρα ...
Zητάω πολλά;;;
